Şamanizm Ve Gök Tanrı İnancı

Şamanizm Ve Gök Tanrı İnancı

saman

Şamanizm, insanoğlunun tarihinde bilinen en eski dini inanışlardan bir tanesi olarak bilinir. Ayrıca bazı kaynaklarda Şamanizm en eski dini inanç olarak tanımlanabiliyor. Genel anlamda Şamanizm büyü, sihir ve gizemli pek çok metafizik öğeler barındırır. Yazılı bir kutsal kitabı ya da kurucusu / öncüsü tespit edilebilmiş değildir. Bu inanç ya da felsefenin erk temeli “anaerkil” olarak kabul edilmektedir.

Şamanizm inancına sahip kişilere “Şaman” adı verilir. Şamanlar dünyayı 3 ana kategoriye ayırmışlardır. Bunlar; yeryüzü, yer altı ve gökyüzüdür. Altay Türkleri, gökyüzünü bir aydınlık alemi, Tanrı Ülgen’e bağlı iyi ruhların temsiliyeti olarak görürlerdi. Orta dünya yani yeryüzü kısmını ise “İnsanoğlu” oluşturmaktaydı. Dünyanın derinliklerinde kabul edilen yer altı ise kötü ruhların bölgesiydi. Şamanlar bu gibi ruhlar ile iletişimine bağlı olarak farklı sıfatlandırıldılar. Örneğin gökyüzündeki ruhlar ile iletişim kuran Şamanlara; “Ak Şaman” yer altındaki kötü ruhlarla iletişim kuranlara “Kara Şaman” deniliyordu.

Şamanizm’in eski Türkler ile olan bağı günümüz popüler konularından bir tanesidir. Bu konuyu açıklığa kavuşturmak gerekirse; Eski Türklerin uzun bir süre inandığı inançlardan biri Şamanizm olduğu söylenebilir. Hatta günümüzde bile eski Şaman geleneklerinden Anadolu’ya taşınmış refleksler gözlemleyebilirsiniz.  Eski Çin kaynaklarından görüleceği üzere Orta Asya Şamanizminin yapı taşları Güneş, yer, su, atalar, ateş ve “Gök-Tanrı”dır. Bu nedenle Şamanizm’in yüzeyselde olsa hangi felsefi paradigmaya sahip olduğu kavranabilir; Doğa.

Şamanizm felsefesinde doğa çok önemli bir yer tutar. Birçok Şaman topluluğunun temelinde doğanın birlik ve bütünlüğü, insanın ve diğer canlıların doğa ile uyumu felsefesi yer almaktadır. Yalnızca dünya değil, bütün bir “evren”in tekilliği söz konusudur.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir